دو واو ـ داوود ملک‌زاده

در این وبلاگ، اشعار، نقدها و اخبار کتاب مربوط به داوود ملک‌زاده منتشر می‌شود.

سلام مجدد. چرا داوود با دو واو ...

با سلام به همه ی دوستان

تحمل دوری ی شما را نداشتم. برگشتم. همان طور که گفته بودم. همان طور که گفته بوديد. اميدوارم از اين به بعد مرتبن با هم باشيم و از شعرها و مقاله ها و نقد و نظرهای هم استفاده کنيم.

* * *

مقاله ی «چه گونه نوشته ايد، چه گونه بخوانيم؟» را برای تاليف کتاب های درسی فرستادم. در جواب من نامه ای نوشتند که عين متن ـ با رعايت رسم الخط ـ را در زير می آورم:

 

باسمه تعالی

 

جناب آقای داوود(داود)ملک زاده

 

با سلام و سپاس و احترام

     نامه تان همراه با مقاله ی «چگونه نوشته ايد، چگونه بخوانيم؟» دريافت شد از دقت نظر و نکته يابی های ژرف و دقيق تان صميمانه سپاس گزاريم.

     حق با شماست. رسم الخط دارای مشکلات جدی هم در کتاب های درسی و هم در نگاه وسيع تر در حوزه ی نوشتن فارسی است.

     هم اکنون برنامه ريزی جدی برای رسيدن به رسم الخط روشن و نظام دار آغاز شده است اين نکته نيز گفتنی ست که در بخشنامه ای بحث دو املايي نيز طرح شده است يعنی دو شکل نوشتن درست باشد مثلاً سرهم نويسی يا جدانويسسی برخی کلمات يا دو شکل نوشتن کلماتی مانند"جرأت و جرئت" ، "بی آن که" هر دو درست است. داود نيز همين گونه که نوشته شد درست اشت. در قرآن نيز، همين شکل نوشته شده است [!!] البته اگر در شناسنامه "داوود" نوشته شده باشد ضبط شناس نامه ای بايد حفظ شود.

 

با تشکر مجدد ـ موفق تر باشيد

گروه زبان و ادبيات فارسی

دفتر برنامه ريزی وتاليف کتب درسی

***

     با توجه به اين نامه و کتاب «راه نمای املا و دستور العمل تصحيح آن» نوشته ی «دکتر حسين داو[و]دی» ، و تصميی که مدت ها بود داشتم مقاله ای در 5 بند تنظيم کردم که در آن ها در باره ی اين موارد بحث کرده ام. برای اين که مقاله زياد طولانی نشود و بتوانيم درباره ی آن ها بحث کنيم ؛ به مرور بخش هايي از اين مقاله را در وب لاگ می آورم.

 

چرا داوود با دو واو صحيح است؟!

 

داوود ملک زاده

صفر

     زمانی در يک کنفرانس دانش‌گاهی و برای درس آيين نگارش فارسی ـ در اثبات واوهای داوود ـ  اين گونه  به زبان ساده نوشتم: «...کلمه ای مثل"صابون"، بر وزن "داوود" را در نظر می گيريم و آن ها را با هم مقايسه می کنيم. "صا= دا" و "ن= د". از هر کدام از کلمات دو حرف می ماند، "بو" از صابون و "وو" از داوود. حالا واو را از صابون حذف می کنيم و کلمه را به ضم ِ "ب" می خوانيم:"صابْن". چيزی غير از اين نمی توانيم بخوانيم. به همين ترتيب از داوود "واو" دوم را حذف می کنيم، داريم:"داوْد" يا "داوُد". حال وقتی واوها به اين دو کلمه اضافه کنيم؛ صددرصد با اولی متفاوت است. يعنی "صابن" چاهار حرفی با "صابون" پنج حرفی يکی نيست و يک جور خوانده نمی شود و به طور يقين با هم فرق دارد. تفاوت اين دو کلمه در همان "واو"ی است که در يکی نوشته می شود و در ديگری نه. مخلص کلام اين که ما نمی توانيم بنويسيم "صابن" و بخوانيم "صابون". هم چنين است "داود" و "داوود". در اين جا هم نمی توان نوشت "داود" و آن را با اشباع و به غلط خواند "داوود"

 

+ داوود ملک‌زاده ; ۱۱:٢٩ ‎ب.ظ ; ٢٤ تیر ۱۳۸۳
comment نظرات ()