دو واو ـ داوود ملک‌زاده

در این وبلاگ، اشعار، نقدها و اخبار کتاب مربوط به داوود ملک‌زاده منتشر می‌شود.

حق التحرير برای نويسنده يا دبير سرويس؟!

آرزوی«تی.اس.اليوت»

 

چاپ شعر در مطبوعات  ايران

 

     «تی.اس.اليوت » توصيه ی مشهوری به منتقدان دارد که هم خوب است و هم نه. « در بررسی ی يک اثر  از توجه به زنده گی ی شاعر روی بتابند و فقط به نقد اثر بپردازند  . . . » اين حرف خوب است برای اين که منتقدان را متوجه اين مسئله می کند که بدون توجه به نام کسی به نقد اثر بپردازند و اسم صاحب اثر بر روی او تاثير نگذارد. اما به واقع ما معمولن عکس اين قضيه را می بينيم. نمونه ی ساده اش چاپ شعر در مجلات ادبی است. کم تر پيش می آيد که شعر فلان شاعر نام دار و صاحب عناوين مختلف، به دليل ضعيف بودن کنار گذاشته شود. حتا می توان قسم خورد. اما اگر يک شاعر گم نام و کم نام، شعرهای اش را برای چاپ به سردبير محترم  بسپارد ؛ بايد خيلی خوش شانس باشد تا کلک ِ سردبير ِخردمند، امضای چاپ بدهد! و به جای چاپ آثار هيئت تحريريه و کارکنان مجـله ـ از چاپ شعر مدير مسئـول گرفـته تا داستان روابط عمـومی ـ کار کوچـکی از تو چـاپ کند !!

     اما چرا گفته ی تی اس اليوت خوب نيست؟ برای اين که او از ما و فرهنگ مطبوعاتی ی ما بی خبر است. و معمولن برنامه هاي وارداتی به دليل عدم انطباق با روند داخلی، با مشکل مواجه می شود و جواب نمی دهد. چون اليوت عزيز اگر برای چاپ شعرش در مطبوعات انگليس حق التحرير دريافت می کند؛ خبر ندارد که در ايران کار برعکس است .يعنی توی شاعر و نويسنده که وقت می گذاری و شعر و مقاله می نويسی بعضن بايد خواهش و تمنا کنی که« جناب سردبير! / لطفن چاپ کنيد / اين اثر را از بنده ی حقير .» حالا آن هايي که زير ميزی سبيل مسئول صفحه ی شعر را چرب می کنند و برای خودشان صفحه ای می خرند و در خيال شان آتشی به پا می کنند!! باز بحث اش جداست.

 

 

+ داوود ملک‌زاده ; ۱٢:۱٦ ‎ق.ظ ; ٢٧ فروردین ۱۳۸٤
comment نظرات ()